Je kent ze wel. Van die mensen die zaken alsmaar overdrijven. Elk voorval dat uit de hand dreigt te lopen, wordt geïnterpreteerd als een fait accompli. Relativeren is kansloos. ‘Het regent hier in dit land ook altijd’. ’Alle moslims zijn terroristen’. ‘Je luistert ook nooit’. ‘Iedereen vindt dat Pinot Grigio beter smaakt dan Sauvignon Blanc’, enz.

Dat brengt me bij het volgende, namelijk, mijn vader is onlangs overleden. God hebbe zijn ziel. Nu er een paar maanden zijn verstreken, dringt het besef steeds dieper tot me door dat ik hem in dit leven nooit meer zal zien. Nooit?? Jeetje… Dat is lang!

Mijn tante (die in de here is en al 40 jaar elke zondag de kerk bezoekt) vertelde me vorige week dat ik mijn vader weer terug zal zien in het hiernamaals. Hoewel ik hier al vele malen over heb nagedacht en dit idee me tamelijk irrationeel voorkomt, voelde ik nu een kinderlijke geruststelling over me heen komen. Vergelijkbaar met dat je vader je vroeger tijdens een regenbui vertelde dat er aan het eind van de regenboog een pot met goud stond. ‘Nooit’ blijft een lastig te bevatten tijdsspanne. Mijn pa was de leukste van allemaal.